Cukrownia

Tytus Sylwester Woyciechowski urodził się 31 grudnia 1808 roku we Lwowie jako syn Józefa, ostatniego szambelana króla Stanisława Augusta Poniatowskiego i Marii z Balickich. Ukończył Liceum Warszawskie, w czasie nauki, podobnie jak Chopin, był uczniem Wojciecha Żywnego.

25 lutego 1838 roku Tytus poślubił w kościele parafialnym w Wojsławicach Alojzę Mariannę Peletyłównę. W akcie ślubu zapisane jest: " ... córkę Jaśnie Wielmożnego Alojzego i Teresy z Trzcińskich, małżonków hrabiów Peletyłów, dziedziców Wojsławic, w Wojsławicach zamieszkałych, lat 23 mającą, zrodzoną w Wojsławicach i tamże dotąd przy rodzicach zamieszkałą". Woyciechowscy mieli czworo dzieci: Józefę, Teresę, Marię i Władysława.

Wkrótce po ślubie Tytus Woyciechowski rozpoczął realizację od dawna zamierzonego planu - budowę cukrowni w Poturzynie. Istniała ona 6 lat, do pożaru w dniu 13 listopada 1846 roku. i Eustachy Skrzyński z Posadowa poradzili mu aby zaciągnął pożyczkę u okolicznych ziemian powiatu hrubieszowskiego. Wiosną 1847 roku przystąpiono do odbudowy cukrowni, a jesienią tegoż roku została ponownie uruchomiona.

Tytus Woyciechowski zmarł 23 marca 1879 roku w Poturzynie i został pochowany na cmentarzu parafialnym w Oszczowie. Dookoła cukrowni wybudowano liczne domki dla robotników i administracji fabrycznej. Produkcja cukrowni ulegała zmianie z roku na rok. Przerabiano coraz więcej buraków. Zatrudniano coraz więcej pracowników. Podczas kampanii 1872/73 była czynna 27 dni. W niespełna 8 lat później w roku 1880 cukrownia przerobiła prawie dziesięciokrotnie więcej buraków. W 1880 roku zatrudnionych było 400 robotników, a w osadzie fabrycznej było 11 domów, 133 mieszkańców, w tym 23 Żydów i 1 Ukrainiec.

W czasie I wojny światowej cukrownię zburzono, spłonęły magazyny, a w nim dzieła sztuki, które dla bezpieczeństwa złożono tam na czas wojny.